123 - تصنیف های پرویز یاحقی
آشفته
چون ساغر بشکسته ام در خون دل بنشسته ام
بگسسته ام از عالمی با عشق او پیوسته ام
چو اسیر دام توام رام توام ای محرم رازم منم ان شمعی که ز شب تا به سحر در سوزو گدازم
ای فتنه بکش یا بنوازم ای فتنه بکش یا بنوازم
بی گناهم بده پناهم کز موی تو اشفته ترم کن نگاهی به خاک راهی ای سایه لطفت به سرم
چه کنم؟عشقی غیر از تو نخواهم به خدا محنت ریزد ز نگاهم
امیدم کو جدا از او
پرپر شده ام خاکستر شده ام
آزارم کن چو چشم خود بیمارم
من به جفایت دلشادم از غم عشقت خرسندم
از همه عالم بگسستم تا که به مهرت پابندم
عشق و امید صفایی ای عشق من به کجایی
کی ز وفا جانب ما بازایی
موج
من موج در به درم از دنیا بی خبرم
بحر خروشان منزل من سیلی طوفان حاصل من
بر لب اید نفسم چون بر ساحل برسم
سنگ جفا کوبد به سرم می کند از نو در به درم
من هم سوی دریا ناله کنان بر گردم سوی همدردانم از دل و جان برگردم
بی تاب و زارو لرزان برگردم
بار دگر غمزده تر بروم ز ساحل غم سوی دریا من
می کشد و می کشدم بنگر امید دلم چه کند با من
(من طفل طوفان شده ام موجم سرگردان شده ام)
اه که بود شب من طوفانی در شب من نبود پایانی
زنده ام از بی ازاری
ترسم که بمیرم چو بیاسایم چون در دل طوفان نبود جایم
من عشقی جان فرسا می خواهم دریایی طوفانزا می خواهم
(من طفل طوفان شده ام موجم سرگردان شده ام)
پربسته
نه کسی اید به برم نه ز کس باشد خبرم
به خدا هر جا گذرم تو جلوه گری
سوی تو اورده دلم به بلا خو کرده دلم
به غمت پرورده دلم ای رشک پری
به خدا دلخواه منی به شب من ماه منی
ز چه رو جانکاه منی صبرم ببری
تو مرو از محفل من دل من شد قاتل من
تو مجو از این دل من دیوانه تری
(چون برق بلایی در خرمن مایی به بلا کشی ام چو بیایی
از افت جانم دوری نتوانم تو بگو تو بگو چه بلایی)
بهانه تو
باز این دل غمزده اشفته تر امده گرید به بهانه تو
این مرغ شکسته پراین طایر خسته پر اید سوی خانه تو
ای دل به فدای تو نادیده وفای تو بشنو تو ترانه من
این دل که فنا شده پابند وفا شده نالد به ترانه تو
تو زیبای منی گرمی صهبای منی چون عطر گل هایی
از گل تازه تری زیبا چون سحری شیرین تر از رویایی
شب ها من دامن دامن می گریم می خندی بر من تا می گریم
چون مه بر شب های من می خندی شب ها بر تب های من می خندی
خوش بی خبر از من غمزده ای
ارام مرا تو به هم زده ای
بهشت امیدی بهار جاویدی
حسن جاودانه ای لیلی زمن نه ای
زیبایی بلای دل هایی کی اگه ز هجران مایی
(می کند دلم چرا دیوانه گری
از دلم مجو دگر دیوانه تری)
بخت بیدار
عشق اموز منی هستی سوز منی
تو روشنی بخش نظری تو رونق افزای هنری
تو بخت بیداری
شام بی سحرم اه بی اثرم
تو از جفا دوری به خدا تو مظهر نوری به خدا
تو حسن سرشاری
شراب نازت خوردم در ارزویت مردم
شمع وجودم سوزد تا نفسی اموزد
درس وفاداری
اگرچه شادم خواهی بیا که رنجم کاهی
چشم و دلم روشن کن کلبه من گلشن کن
گر غم ما داری
مرو از اغوشم که کنی خاموشم تو همیشه بهار منی
نگهت تا بینم مرو از بالینم که امید سرای منی
زیبای جهانی لیلای زمانی غارتگر جانی ارام دلم
از دشمن جانم دوری نتوانم رسوای جهانم بد نام دلم
سکوت غم
اگر که قاصدک مرا خبر کند
بگو به کوچه وفا گذر کند
در ارزویت ای امید جان به جز جفا ندیده ام من
تو راحت دلی که غافلی چه ها کشیده ام من
بیا ببین به نیمه شب سکوت غم فزای من
جدا ز تو کسی نمانده به جز غمت برای من
تو نداری خبری ز قلب ازرده من
نفست زنده کند وجود افسرده من
تو اختر شادی به شب های منی تو جلوه هستی به دنیای منی
یا مایه مستی ز صهبای منی
من مظهر غم ها به دنیای توام من قصه شب ها غم افزای توام
یا درد پر دردی ز مینای توام
عشقت دل دیوانه را هر دم به کویی می کشد هجرت به سویی می برد عشقت به سویی می کشد
(اشفته چون موی تو بر رویت منم سر گشته چون خاک تو در کویت منم)
سرو قدت را هر کس به رویا چون من نگیرد به بر
بی تاب ان زلف پریشان شامش ندارد سحر
رفته
دل برد از من ماه بزم افروزی مهر عاتم سوزی مست نازی
بی سامانم از فراق یاری اتشین رخساری جان گدازی
در شام غم شادی افزای من تویی تو در جام غم اتشین صهبای من تویی تو
همچو گردم ز دامن فشاندی کنارم نماندی همچو شمعم در اتش نشاندی کنارم نماندی
رفته ای خدا نگهدارت تا ابد منم گرفتارت
می خرم به جان بلایت را فدای چشمت بلا نبینی
با از چه بی صفا باشی به جز صفا از صفا نبینی
دل برد از من ماه بزم افروزی مهر عالم سوزی مست نازی
بی سامانم از فراق یاری اتشین رخساری جان گدازی
همچو گردم ز دامن فشاندی کنارم نماندی
همچو شمعم در اتش نشاندی کنارم نماندی
بهشت من
دمی از من بگذر بگذر چو نسیم سحر
به نگاهی گاهی
کام ما بده به عاشق صفا بده
تو نشاط وجود منی تو غزل تو سرود منی
به کنارم دارم عمر جاودان بمان ای امید جان
غم تو گل شادی من مشکن دل من مشکن
که چو طوفان ای جان چو ز پا افتم ز نوا افتم
ز من نبینی در جهان اثری غم من نشود سپری
چو از اغوش تو جدا افتم چو از اغوش تو جدا افتم
مه روشن چو کند شب ها کوی تو را رشکم اید اگر بوسد روی تو را
بود امید من این که چو گیسوی تو به برت بکشم
گهی چو موی زرین به برت بکشم به زرت بکشم
خواهم چو ماه نو به دراید ماهم دوباره از سفر اید
دگر از بر ما نرود نرود به خطا نرود
شکسته ای پر من مرو تو از بر من
بهشت صفایی امید جانی
سپیده عاشق چرا نهانی
عکس من
عکس من ای نقش ایام جوانی جلوه ای از نو بهار زندگانی
شاهد دوران عشق و ارزوها یادگار روزگار کامرانی
برق چشمان تو را اتش ندارد یک جهان شادی ز لبخند تو بارد
پس چه شد ان خنده و ان شادمانی
بوده زیبا عکس من دنیا به چشمت بوده زیبا جمله زشتی ها به چشمت
می درخشد در نگاهت مهربانی
بی خبر بودم ز نیرنگ زمانه عاشقانه می سرودم من ترانه
قصه ناگفته بودم غنچه نشکفته بودم
می زدم گلبانگ شادی کی چنین اشفته بودم
(اتش بودم سرکش بودم همچون باده بی غش بودم
مویم همچو چشم یارم دل سیه بود
قلبم همچو طفل اشکم بی گنه بود)
بینم برف پیری چو بر مویم در هر جا جوانی را می جویم
تو ای عکس من از ان دوره سرمستی
تنها شاهد و تنها یادگارم هستی
مهر آفرین
تو ای عشق من امید شادی افزای من دنیای من رویای من رفتی وفا نکرده
بی وفا کسی غنچه را ز شاخه جدا نکرده
شبی همچو اشک سوزانم کنارم بیا ترسم تو را این ناله ها سوزد خدا نکرده
بی وفا کسی غنچه را ز شاخه جدا نکرده
تو پرورده اشک و اه منی تو را عشق من افریده
بنازم به عشقی که نقش تو را بدین لطف و خوبی کشیده
تویی جلوه گر در دل و جان من تو را همچو بت می پرستم
تو عشق هنر افرین منی (به امید تو زنده هستم)
ای لعل تو نوش من غارتگر هوش من
نام تو ترانه من عشق تو بهانه من
در مستی و هوشیاری ما را نگران داری
از دست غمت نرهم عشق تو به کس ندهم
به عشقت وفا دارم به خدا وفا را خریدارم به خدا
تو دیر اشنا رفتی چرا کامم روا نکرده
گل ناز من طناز من بازا جفا نکرده
مرو سفر
ای ارام دلم مرو تو تنها به سفر مرو سفر مرو سفر
اید موسم گل مگر نداری تو خبر مرو سفر مرو سفر
جلوه ای می کند این بهار من بی تو مگر مرو سفر
مه من مرا ز خاطر تو مبر مرو سفر
تو از این سفر بیا به خاطر من بگذر مرو سفر مرو سفر
آی گلی به دستت بدهم فتد به رویت نگهم به این امیدم بنگر مرو سفر
به وقت گل ای گل زیبا نبوده ام من تنها
ان بهار بگذشته کی رود ز یادم ای گل بهار من با رخ تو شادم
باشد روی خوشت امید جان پرور من بنگر دوری تو چه اورد بر سر من
ترک این سفر کن زین سفر حذر کن
ترک این سفر کن زین سفر حذر کن
برق آرزوها
ای خدای من ناله های من در دلش ندارد اثر
چون ندیده غم از غم دلم کی شود دلش باخبر
جدا از آن فتنه جو گل آرزو دگر ره به او ندارد
چرا دهد دل به کس اگر یک نفس چو من آرزو ندارد
بیا دلم با تو گفتگوها دارد ز چشم تو برق آرزو بارد
تو جلوه ها به پیش نظرم کردی تو بودی آن که از دل خبرم کردی
تو نازنین بیا ببین که خاک این رهگذرم کردی
خسته ترم کردی
تو بیا که اسیر توام به خدا به خدا که به جان بکشم ناز تو را
چو در آتشم به یادت خوشم به کنارم بازآ
ای خدای من ناله های من در دلش ندارد اثر
چون ندیده غم از غم دلم کی شود دلش باخبر
جشن گل ها
(جهان زیبا شد ،بلبل چمن آرا شد در ایران جشن گل ها ز نو بر پا شد)
نوروز آمد،نوروز آمد،هم خنده وی،هم نغمه نی،گوید که چه پیروز آمد
پیروز آمد،پیروز آمد،جانانه من،در خانه من،فرخنده چو نوروز آمد
ای گل از گل ها تازه تری،در صحن چمن بس جلوه گری ها داری
با خار ای گل کی همنفسی،چون بوی گلی در سینه گل جا داری
جهان زیبا شد ،بلبل چمن آرا شد در ایران جشن گل ها ز نو بر پا شد
هم دردی وهم درمانی،هم وصلی و هم هجرانی،عشق و امید دل و جانی
دل مهرو وفا می خواهد،دیوانه چه ها می خواهد،دردم را دانم که ندانی
جهان زیبا شد بلبل چمن آرا شد در ایران جشن گل ها ز نو بر پا شد
باری گل و می را با هم،من از تو گل و می می خواهم،گیراتر از خواب بهاری
دل در تو وفا می جوید ،غافل که خطا می جوید،می خواهد آن راکه نداری
بردی تو صفای گل ها،بازآکه به پای گل ها،سر در دامانت بگذارم
سیر چمن از سر گیرم،با روی تو ساغر گیرم،رویت باشد صبح بهاری
جهان زیبا شد، بلبل چمن آرا شد در ایران جشن گل ها زنو بر پا شد
نوروز آمد،نوروز آمد،هم خنده وی،هم نغمه نی،گوید که چه پیروز آمد
پیروز آمد،پیروز آمد،جانانه من،در خانه من،فرخنده چو نوروز آمد
جهان زیبا شد،بلبل چمن آرا شد در ایران جشن گل ها بر پا شد
ناله شبگیر
چون زلف نگاری ای شب بس تیره و تاری ای شب
پایان تو نداری ای شب
ای شب که چو بختم تاری چون طالع او بیداری
مرموزی و پر اسراری
تا غرق گناهی ای شب این گونه سیاهی ای شب
بر ناله شبگیر من هر شب تو گواهی ای شب
امشب که کنارم هستی،چون صبح بهارم هستی،مرو مرو ای شب
چشمم به حبیبم باشد،شادی چونصبیبم باشد،مرو مرو ای شب
با من دمساز آمد،باز آمد باز آمد چون صبح روشن
روزم باشد خرم،رو پنهان کن ای غم از کلبه من
خوشا عاشق شدن دیوانه گشتن،بی قراری به دلداری رسیدن در پی چشم انتظاری
خوشا شب با دل میگون یاری،میگساری خوشا با دلبری،افسونگری شب زنده داری
چون زلف نگاری ای شب بس تیره و تاری ای شب
پایان تو نداری ای شب
ای شب که چو بختم یاری چون طالع او بیداری
مرموزی و پر اسراری
گرمی عشق
قبله جانی،جان جهانی، جلوه عشق و جوانی در نگهت دیدم
کعبه عشقم،کوی تو باشد پرتو روی تو باشد پرتو امیدم
من نپسندم جلوه کوکب،روی تو باشد هر شب جلوه ناهیدم
گو چه بسازم با دل غافل گر تونبخشیدی دل،جان به تو بخشیدم
تو شمع محفل منی دل منی دل منی
بهشت جانفزا تویی تو
به دستت اختیار من امید من قرار من
اگرچه بیوفا تویی تو
جلوه شام سیاهم،صبح بناگوشم گرمی عشق جهان درگرمی آغوشم
(تیره چون موی خود روز و روزگار من مکن از کنارم مرو چون خزان بهار من مکن)
بر آتشم ای زندگی تو نشاندی به حسرتم ای عاشقی تو کشاندی
افسانه شدم
نشاندی ام در فرقت و ننشستی به ماتمم اشکی ز دل نفشاندی
دیوانه شدم
تو شمع محفل منی دل منی دل منی
بهشت جانفزا تویی تو
به دستت اختیار من امید من قرار من
اگر چه بی وفا تویی تو
افسانه ما
نه امیدی به وصالم نه مجالی که بنالم به حریم تو مقیمم که شکستی پرو بالم
ز چه بی خبری ز دل دیوانه ما
تو مشو دشمن جانم که تویی جان جهانم ز تو خواهم بگریزم نتوانم نتوانم
بشنو بشنو بشنو افسانه ما
به فراقت شد مونس من یا اشک گرمی یا آه سردی
چو مرا ای غارتگر دل فرزانه دیدی،دیوانه کردی
بر نگهی نگاه آشنایی باشد گنهم گناه آشنایی
بر آتشم نشاندی ای آتشین رو ز کجا تا کجا کشاندی
نه حبیبی دارم،نه نصیبی دارم چه حاصل از جوانی
به کجا روی آرم،نه رهایی دارم ز دام زندگانی
ز موی آن رشک پری ای دل من آشفته تری
جدا از آن سلسله مو از چه کنی دیوانه گری،دیوانه گری
ز درد من بی خبری که می کنی جلوه گری
هم جان مایی هم جانانه ما
نه امیدی به وصالم نه مجالی که بنالم به حریم تو مقیمم که شکستی پرو بالم
ز چه بی خبری ز دل دیوانه ما
شکسته پر
بر آتشم از برق نگاهی بنشاندی،ننشستی
در خلوت شب های سیاهی بنشاندی،ننشستی
گشتم چو غباری که به دامان تو یک دم بنشینم
چون خاک رهم بر سر راهی بنشاندی،ننشستی
تا رشته امید و قرارم نگسستی ،ننشستی
تا در به رخ عاشق دلداده نبستی،ننشستی
دیدی که به بال و پر عشق تو پریدم ز سر شوق
تا بال و پر عشق و امیدم نشکستی،ننشستی
از عالم به در منم،بی خبر منم،شب ز کوی تو رهگذر منم،بی تو من چه سازم
آه بی اثر منم،چون شرر منم،شمع تیره دل،بی سحر منم،بی تو من چه سازم
با من همسفر تویی،هم سحر تویی،من شکسته پر،بال و پر تویی تو
هر دم در نظر تویی،در نظر تویی،گرچه از دلم بی خبر تویی تو
با آتش آتشکده دل چه بسازم با این همه سوز دل غافل چه بسازم
دل را نه قراری،نه نویدی،نه شکیبی
جان را نه پناهی،نه امیدی،نه نصیبی
دیدی که به بال و پر عشق تو پریدم ز سر شوق
تا بال و پر عشق و امیدم نشکستی،ننشستی
دفتر دانایی
فرزانه کجا می داند لذت رسوایی دیوانه کجا می خواند دفتر دانایی
چون لاله اگربگزیدم گوشه صحرا را حال دگری دیدم در حالت تنهایی
من چو سرو سهی دارم دست تهی آزاده و آزادم
برگل سایه فکن، گل در سایه من، من بی ثمر افتادم
(عشقم در دل همچون توفان دریا باشد این دریا را خواهم توفان زا باشد)
ای بیگانه دل شو همخانه دل
من شمع سحرگاهم لبخند سحر خواهم
بر گو به صیادم،به کنج قفس بردی از یادم
چو شاد از جفایی،چه غم با جفای تو شادم
با من نیامیزی،ز تاثیر آهم نپرهیزی
چنان سایه بخت من از کنارم گریزی
بر پا کنی آشوب قیامت را بنمایی اگر آن قد و قامت را
دل اگر وفا نکند چه کند به تو گر که دعا نکند چه کند
من و خون جگری تو و فتنه گری
مه من چو جفا نکند به "صفا"نکند چه کند
فرزانه کجا می داند لذت رسوایی دیوانه کجا می خواند دفتر دانایی
چون لاله اگر بگزیدم گوشه صحرارا حال دگری در حالت تنهایی
ای امید دل من کجایی
ای امید دل من کجایی همچو بختم کنارم نیایی
آشنا سوز و دیر آشنایی یا بلای دل مبتلایی
بی وفا ،بی وفا،بی وفایی
(تو غارتگر عقل و هوشی به آزار جانم چه کوشی)
(چو نی دارم در جان خروشی)
چه خواهم از تو جز نگاهی چه خواهی از جانم چه خواهی
(ندارم جز عشقت گناهی)
بر سیه بختی من گواهی چون دو چشم مستت دل سیاهی
کو به غیر از آغوشت پناهی
آتشی،سرکشی،فتنه جویی آفتی،خانه سوزی،گناهی
عشق من جان من را چه کاهی
ماه من،مجلش آرا توی تو عشق من،شادی افزا تویی تو
روشنی بخش دل ها تویی تو راحت جان شیدا تویی تو
سرگران از چه با ما تویی تو
آواز دل
به زمانی که محبت ،شده همچون افسانه
به دیاری که نیابی خبری از جانانه
دل رسوا دگر از من تو چه خواهی؟دیوانه
ازآوازدلم زمزمه ساز دلم من به فغانم
ای دل چه بگویم وزن شررت چه بگویم حیرانم
تو همان شرری که خرمن جان من بسوزی
تو که با نگهی به جان من شعله بر فروزی
تو که از صنمی ندیده ای روی آشنایی
ز چه رو دل من ،تو این چنین کشته وفایی
تا تو همدم شبهای منی شبها شاهد تبهای منی
همچون آتشی شعله می کشی شمع هر انجمنی
ای دل ز تو ما را چه نصیبی بود گشتم ز تو رسوا چه فریبی بود
غمهای جهان را تو خریداری آخر تن مارا چه شکیبی بود
به کجا به کجا بریم ای دل رسوا
به کجا ای دل رسوا نکنی تو چرا پروا
به زمانی که محبت،شده همچون افسانه
به دیاری که نیابی خبری از جانانه
دل رسوا دگر از من تو چه خواهی؟دیوانه
برگ خزان(بیداد زمان)
به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
ای برگ ستمدیده پاییزی آخر تو ز گلشن زچه بگریزی؟
روزی تو هم آغوش گلی بودی دلداده و مدهوش گلی بودی
* **
ای عاشق شیدا دلداده رسوا گویمت چرا فسرده ام
در گل نه صفایی نی بوی وفایی جز ستم ز وی نبرده ای
خار غمش در دل بنشاندم در راه او من جان بفشاندم
تا شد نوگل گلشن و زیب چمن
رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست
من ماندم و صد خار ستم وین پیکر بیجان
ای تازه گل گلشن پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی پژمرده و لرزان
به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
نسیم فروردین
نسیم فروردین وزان به بستان شد
ز نو عروس گل چمن گلستان شد
بیا به بستان ببین گلستان شکوفه باران شد
گرفته نیلوفر بنفشه را در بر
ساقی بی می یکدم منشین ساقی بی می یکدم منشین
ما را به بهار بی می مگذار جامی دگر ار
لاله دارد جامی در کف لاله دارد جامی در کف
گلهای بهار بی باده و یار آید به چه کار
در جهان هستی ز می پرستی غم از دل برود به دل نشاط آید
در این بهار ای گل به عاشقان بگذر
به ساغری گلگون دلی به دست آور
ما را به بهار بی می مگذار بی می مگذار
گلهای بهار بی باده و یار آید به چه کار
نسیم فروردین وزان به بستان شد
ز نو عروس گل چمن گلستان شد
بیا به بستان ببین گلستان
شکوفه باران شد
اسیر
ای دل تو رها ز بلا نشوی از دام بلا تو رها نشوی
تا در غم ما تو فنا نشوی
امیدی و صفای این دل نومیدی به شب تو جلوه گر چو زهره و ناهیدی
از غم نهان تو غافلی
تو خود ز عشق آتشین من آگاهی تو خود نشان این شراره جانکاهی
فتنه ای تو آتش دلی
تو شمع خلوت ما تو نور ظلمت ما
تو امید منی تو صفای منی تو نوید منی
تو همزبان دلی تو خود نشان دلی
به کنار دلم به مزار دلم بیا دمی تو بنشین
تو پرورده اشک و آهی پناه دل بی پناهی
گناهم سراپا گناهم اگر دارد عاشق گناهی
اسیرم اسیر دل مبتلا منم اسیر ستمکاری آشنا منم
دلم ز سوز تو نهانی لرزد تنم چو شاخه خزانی لرزد
ای دل تو رها زبلا نشوی از دام بلا تو رها نشوی
تا در غم ما تو فنا نشوی
شکسته پر
در آتشم از برق نگاهی بنشاندی ننشستی
در خلوت شبهای سیاهم بنشاندی ننشستی
گشتم چو غباری که به دامان تو یکدم بنشینم
چون خاک رهم بر سر راهی بنشاندی ننشستی
تا رشته امید و قرار نگسستی ننشستی
تا در ،به رخ عاشق دلداده نبستی ننشستی
دیدی که به بال و پر عشق تو پریدم ز سر شوق
تا بال و پر عشق و امیدم نشکستی ننشستی
از عالم بدر منم،بی خبر منم،شب ز کوی تو رهگذر منم
بی تو من چه سازم
آه بی اثر منم،چون شرر منم،شام تیره بی سحر منم
بی تو من چه سازم
با من همسفر تویی در نظر تویی تو من شکسته پر،بال و پر تویی تو
با آتش آتشکده دل چه بسازم با اینهمه سوز ای دل غافل چه بسازم
دل را نه قراری نه امیدی نه شکیبی جان را نه پناهی نه امیدی نه نصیبی
در آتشم از برق نگاهی بنشاندی ننشستی
در خلوت شبهای سیاهم بنشاندی ننشستی
نقش هستی
دل چو مبتلا شد خانه خدا گردد
خانه خدا کی خالی از صفا گردد
آشنای عشقت با غم آشنا گردد
تا که شیدا شدم ناشکیبا شدم دل شراره جان شد
دل به مستی زدم نقش هستی زدم آتشم گلستان شد
هر چه مجمر دلم فروزان تر شد
شعله پنهان جانم سوزان تر شد
من به جمع شاهدان شمع سرکشی شدم تا ز سوز و ساز دل آب و آتشی شدم
چون کهنه باده بی غشی شدم
تا زمن ای آشنایم بگسستی تار و پود جانم از هم بگسستی
گرچه رسوا شدم همچو گل وا شدم من به گلشن هستی
در خیالم جلوه می کند چو یاد او می شود دل گنجی از امید و آرزو
گر نهفته ام فسانه دلم ز او در نگاهم خوانده این فسانه ،مو به مو
دل به مکتب تو پروردم جان به هدیه تو آوردم
کی به دوریت رضا باشم من که ترک جان و دل کردم
می زده(بر تو عاشقم)
می زده شب ،چو ز میکده باز آیم
بر سر کوی تو من به نیاز آیم
من با دل دیوانه در گوشه میخانه هشیارم،مدهوشم
بی تو چه سازم،حبیب،بی تو چه سازم
پیمانه به پیمانه میخانه به میخانه می افتم می خیزم
مست و خرابم،حبیب،مست و خرابم
می سوزم شبها با شمع رخ توبا سوز نهان
می سازم با این آتش دل خود با کاهش جان
ساغری بده ز شرابم به لب رسیده جان چو حبابم مستم و خرابم
فارغ از سبو چه نشستی بزن به ساغر و می و مستی در جهان هستی
مست از باده ام،یا از آن نگه
بر تو عاشقم،یا بر روی مه
من بر تو عاشقم،بر تو عاشقم
در دنیای غم هستم بهر تو مستم بهر تو
***
می زده شب،چو ز میکده باز آیم
بر سر کوی تو من به نیاز آیم
من با دل دیوانه در گوشه میخانه هشیارم،مدهوشم
سراب آرزو
منم که چشمه سرابم چو نقش آرزو بر آبم
همچو قصه و فسانه ام
بلرزدم دل از نسیمی به بحر زندگی حبابم
در زمانه بی نشانه ام
آرزو آرزو ای سراب بی کران ای امید بی نشان
ای که شعله های تو آتشم زند به جان عشق من بود گناه من
منم عاشق منم شیدا خار غم به دل نشسته ای
منم عاشق منم رسوا مرغ بال و پر شکسته ای
چرا از ما تو ای زیبا رشته الفت گسسته ای
نمی پرسی ز حال ما فارغ از این جان خسته ای
جز به دل مشتاقان،غم خانه نمی سازد وآنکه ندارد سوزی دیوانه نمی سازد
سوز دل بود گناه من
به چشم تو بیگانه منم چو قصه و افسانه منم
به دلبری افسانه تویی ز عاشقی دیوانه منم
نه از دلم گیری خبری نباشدت بر ما نظری
نه اشک من سوزد دل تو نه اه من دارد اثری
سفینه شکسته
از دل خاموشم نوایی برخیزد
ناله شوق از مبتلایی برخیزد
دارم شوری در این سفینه شکسته
دل من مگر ز موج غم برسته
بیامدی تو چون ز ره از آن دو چشم و آن نگه
مگر شراره جوانی باز آمد
چو ماه نو دمیده ای چه باصفا رسیده ای
طلوع زندگانی باز آمد
نگار با وفای من گذشته از خطای من
باز آمد
به گوش دل، نوای تو نوای دلربای تو
چو نغمه های آسمانی باز آمد
شراره غم به دل ندارم،سایه ات ای همای من،فکنده ای بر سر من
شاید چو آرزو خوش آمدی در بر من
آه شکوفه بهار من
نگار من چو جان به تن باز آمد
بجز تو یاری دگر نخواهم
دل پریشان بود گواهم
اشک سپهر
شبنم پاکم به عالم خاکی چرا افتادم
بخت نگون بین!که در کجا بودم،کجا افتادم
من همه نورم به عالم فانی چرا رو کردم
با تن لرزان ز چشمه نوش بقا کردم
اگر چه در بستر گل فتاده ام در بر گل
ننشینم تا به سحر منم از دنیای دگر
دلم چو آئینه بود تهی ز هر کینه بود
نپذیرم رنگ ریا منم و یک سینه صفا
فریب رنگ و بو را نخورم من که خود نمی پاید این گل و گلشن
نگردد آلوده دامن پاکم سحر چو برچینم گوشه دامن
چرا در دام بلا افتادم کجا بودم من کجا افتادم
ننهم رو نکنم خو به زمانه من ز آسمانم
گر که بی قرارم من ز آشیانم چندی جدا افتادم
شبنم پاکم به عالم خاکی چرا افتادم
بخت نگون بین!که در کجا بودم،کجا افتادم
من همه نورم به عالم فانی چرا رو کردم با تن لرزان ز چشمه نوش بقا کردم
گرد باد
گرد بادم گرد بادم از غم بیداد هستی
سر به صحراها نهادم
گذرم ز نشان ز بلای زمان به دشت بی نشان گریزم
بروم به کجا؟ به دیار فنا به پای ناتوان گریزم
بروم به کجا؟ به دیار فنا مگر از این جهان گریزم
گذرم به دمی که مگر قدمی من از غم زمان گریزم
به خود می پیچم ندارم سامان
به کوه و صحرا منم سرگردان
اگر شود از این جهان به سوی آسمان گریزم
آه در این جهان کرا بجویم غم نهان کرا بگویم غبار دل کجا بشویم
رهی روم که برنگردم خبر ز شور و شر نگردم ز درد خود خبر نگردم
گذرم ز نشان ز بلای زمان
چو شعله ای ز سر برآید دودم
که همچو بخت خود غبار آلودم
منم اسیر و خانه بر دوش
غبار ره چو بوده زاد راهم
عیان نگشته راه من از چاهم
روم که تا شوم فراموش
مکتب وفا
ز چه ای زیبا نکنی یادم به پیامی هم نکنی شادم
توندادی دل به فغان من من آزرده به تو جان دادم
جان برای تو گر ندهم چه دهم گر به پای تو سر ندهم چه دهم
گر به درد تو خونکنم چه کنم گر به در گهت رو نکنم چه کنم
مهر تو شد مذهب من عشق و وفا مطلب من
عاشقی و رسم وفا درس من و مکتب من
با من نیامیزی که جان بر لبانم آید
از من چه پرهیزی که گل را خاری هم باید
خیال تو می برد مرا ز سر هوش کجا غم و درد تو شود فراموش
بیا ببین نازنین به کلبه من چراغ مهر و وفا نگشته خاموش
یار غافلم روشن کن دلم بنگر صبح سپید مرا بنگر نور امید مرا
بنشین همچو هما به برم بنگر بخت سفید مرا
با من نیامیزی
کلبه من
به سرایم آمد ناگه،آن که کشیده ز من دامن
آنکه رمیده چو بخت از من
چو بهاران آمد تا این کلبه من کند او روشن
دیده من بشود روشن
آشفته شدم ناگه،صد بوسه زدم بر ره
تا که ز در آن مه زیبا آمد
بعد از غم مهجوری تنهایی و رنجوری
همنفسی همچو مسیحا آمد
همچو پری آن زیبا آن گوهر بی همتا
خنده به لب بر سر پیمان آمد
آن غنچه امیدم،بشکفته شده دیدم
در بر من چون غنچه خندان آمد
عمری بر سر پیمان بنشستم در دل،خار جفایش بشکستم
نشدم ز پی دگران نگذشت غم من به زبان
ویران بود این کاشانه،گلشن شد این ویرانه
گفتمش این ویرانه من لطف و صفا دادی
گرمی و شادابی تو بر این کلبه ما دادی
بر همه دلداران مه من درس وفا دادی
به جهان ز غمت چه کشیدم،تا که وفای تو دیدم
می خندد بر رویم امیدم
مرا نفریبی
تو بمانی تو بمانی که چو جانی در برم
توندانی که ز عشق تو چه آمد بر سرم
اگرچه جهانی مرا شده دشمن بمان تو برای شکسته دل من
که چشم دل من شود ز تو روشن
شدم به تو عاشق خطا که نکردم ترا به غم تو رها که نکردم
برای دل تو چه ها که نکردم
شدم به تو عاشق خطا که نکردم
به خدا مست عشق توام تا که آتش غم شعله زد به دلم
دست از همه یاران بهر تو کشیدم
از جمله عزیزان یکباره بریدم
شکسته دلم را بده تو پناهی که طفل دل من نکرده گناهی
مرا که ز عشقی نبوده نصیبی
خدا کند ای گل مرا نفریبی
به درد دل من تو همچو طبیبی
خدا کند ای گل مرا نفریبی
بهار عشق من
ای بهار عشق من،بی روی تو رنگ خزان دارد بهارم
وای از این بی حاصلی،فریاد از این عشقی که من در سینه دارم
اسیر غمت را نمانده دگر
نه ذوق تماشا نه شوق سفر
نهال امیدم نداده ثمر
غم تو چنانم گرفته به بر
که از دو جهانم نمانده خبر
اگر تو ندانی خدای تو داند که از غمت آمد چه بر سر من
اگر تو نبودی برابر چشمم خیال تو بوده برابر من
نسیم بهشتی شمیم بهاری که جان من آری به پیکر من
بیا که بریزی ز ساغر چشمت شراب محبت به ساغر من
مست عشق توام بی تو چنگ دلم نغمه ای نسراید
از شکسته دلان ساز خسته دلان، نغمه کی بدر آید
اسیر غمت را نمانده دگر
نه ذوق تماشا نه شوق سفر
نهال امیدم نداده ثمر
غم تو چنانم گرفته به بر
که از دو جهانم نمانده خبر
می عاشقانه
به کنار لاله و گل ز غمت چنان خموشم
که نسیم نوبهاری مگر آورد به هوشم
گل و لاله بود و عشقی به دلم جوانه می زد
به ترنم نسیمی دل من ترانه می زد
نگهم ز جام چشمت می عاشقانه می زد
تو بیا که عشق و شادی من تو بودی
تو ز دل قرار و صبر مرا ربودی
چو به دل بهانه ترا گرفتم ز صبا نشانه ترا گرفتم
ز کنار لاله ها و یاسمن ها ره آشیانه ترا گرفتم
آشیان عشق خود را بی رخت دربسته دیدم
بی تو مرغ آرزو را خسته و پر بسته دیدم
به کنار لاله و گل ز غمت چنان خموشم
که نسیم نوبهاری مگر آورد به هوشم
گل و لاله بود و عشقی به دلم جوانه می زد
به ترنم نسیمی دل من ترانه می زد
نگهم ز جام عشقت می عاشقانه می زد
آهنگ محبت
اگر گویم من از چشمان او افسانه ای را
حدیث چشم او ریزد بهم میخانه ای را
در این فصل گل ای ساقی که غم بگریزد از دل
چه سازم با غم عشقی که در دل کرده منزل
رسانی گر ،به من پیمانه ای را
سر عقل آوری دیوانه ای را
درون سینه ام پرورده ام بیگانه ای را
به طوفان داده ام کاشانه ای را
به لبهایم رسان پیمانه ای را
اگر گویم من از چشمان او افسانه ای را
حدیث چشم او ریزد بهم میخانه ای را
ز بس بر دل زدم سنگ محبت
بر آید از دل آهنگ محبت
اگر خواهی که از خاطر برم غمهای هستی
مرا با خود ببر یک لحظه در دنیای مستی
رسانی گر به من پیمانه ای را سر عقل آوری دیوانه ای را
اگر گویم من از چشمان او افسانه ای را
حدیث چشم او ریزد بهم میخانه ای را
بهار نو رسیده
ای بهار نو رسیده سبزه های نو دمیده
ای چمن ،ای لاله،ای گل ای غزالان رمیده
آن بهار هستیم کو مایه سرمستیم کو
ای بهشتی مرغ گلشن آن بهشتی روی من کو
ای شما وحشی غزالان خوش نگه آهوی من کو
آن بهار هستیم کو مایه سر مستیم کو
نوبهاری بود و ما از میان شاخه ها
در جستجوی هم سر،می کشیدیم
دشت و صحرا بود و ما همچنان پروانه ها
از دامن گلها پر می کشیدیم
پای هر زیبا گلی در سایه هر گلبنی
بنشسته بودیم
فارغ از رنج زمان دور از همه بیگانگان
تنها به هم دلبسته بودیم
نوبهاری بود و ما از میان شاخه ها
در جستجوی هم سر می کشیدیم
دشت و صحرا بود و ما همچنان پروانه ها
از دامن گلها پر می کشیدیم
ای بهار نو رسیده...
تو مرا تنها نگذاری
گفتم که بعد از آن همه محنت آن مهر و آن دنیای محبت
آن سر به زانو بردن و زاری آن عشق وآن دلداری و یاری
تو مرا تنها نگذاری تو مرا تنها نگذاری
گفتم پس از آن بی خبری ها آن گریه ها،دیوانه گری ها
گر جان ز شیدائی به لب آری جز من به یاری دل نسپاری
تو مرا تنها نگذاری(2)
تا دلم مست و مدهوش تو شد گلشن عشقم آغوش تو شد
گفتم که ز یاری تو مرا تنها نگذاری
گفتی که بجز من به جهان دلداده نداری تو مرا تنها نگذاری
گمان ندارم مرا به درد و غم جدائی بسپاری
ز غم بمیرم اگر که تنها و بی پناهم بگذاری
مرو که ترسم خدا نکرده دگر نیائی به بر من
ندانی آندم که بی تو هستم دلم چه آرد بر سر من
بلا دیدم از دل
از محبت بس که دیدم رنج و محنت فرق محنت را ندانم از محبت
خدایا تو دانی که در زندگانی چه کرده به من مهربانی
خدایا تو دانی که این مهربانی شده دشمن جاودانی من
کسی که دلم را کشیده خدایا در آتش غم
نگفته که با او به غیر محبت چه کرده دلم
بلا دیدم از دل خطا دیدم از دل نخواهم دلی را دل غافلی را
که شد باعث ناتوانی من
به عشقی اسیرم به دردی دچارم که از محنت آن قراری ندارم
سیه شد از آن زندگانی من
خدایا تو دانی که در زندگانی چه کرده به من مهربانی
خدایا تو دانی که در زندگانی چه کرده به من مهربانی
بلا دیدم از دل خطا دیدم از دل
نخواهم دلی را دل غافلی را
که شد باعث ناتوانی من
به خاطر تو
به خاطر تو غرق گریه شدم تا لب تو پر از
شهد خنده شد
نهال قدت سر کشیده اگر برگ و بار من از
ریشه کنده شده
شنیدم اگر من به جرم وفا ناسزای ترا
باورم که نشد
به چشم خودم بی وفایی تو دیدم و بخدا
باورم که نشد
ز عشق تو چه گرفتاری ها چه غم و زاری ها ستم و خواری ها
قسمتم نشده
بجای آن همه بیداری ها غم و بیماری ها چه دل آزاری ها
قسمتم نشده
نیاورم از غصه دل خود پیش چشم کسان
یک سخن به میان
غم دل خود کرده ام به خدا پشت خنده نهان
در بر گردان
به خاطر تو...
درد دلم بشنو
تا به جهان هستم دل به غمت بستم درد دلم بشنو
تا به وفاداری پای تو بنشستم درد دلم بشنو
شاخه گل مشکن دل مبر از دستم
چونکه از این گلشن دیده فرو بستم باغ و چمن از تو
بعد ما دوباره می آید بهار بعد ما دوباره می خندد چمن
باز این شبها گردد مهتابی ای بخت من تا کی در خوابی
تا از دل،نرفته جلوه های جوانی گرمی زندگانی
تا ز عشق گذشته مانده در دل نشانی همزبانی کن با دل من
دریاب این دو روز دیگر از زندگانی شور و حال جوانی
تا نرفته ز جانم شادی نغمه خوانی مهربانی کن با دل من
***
بعد ما دوباره می آید بهار بعد ما دوباره می خندد چمن
خانه من و تو دیوار و درش پر شود ز شاخه های نسترن
باز این شبها گردد مهتابی ای بخت من تا کی در خوابی
کاش می شد
کاشکی غم و دردمون این خونه سردمون
مثل یک گلسون می شد
باز لب خاموشمون عشق فراموشمون
مثل گل خندون می شد
کاش می شد دوباره لب غنچه ها رو با ترانه های
خنده وا می کردیم
با دل شکسته با لبای بسته باز به روی دنیا
خنده ها می کردیم
بیا برس به جونم نسیم مهربونی
که یک جوونه مونده به شاخه جوونی
دوباره بید مجنون منو دیوونه کرده
سراپاش غرق نازه که برگاش جوونه کرده
دل،حریف غم نمی شه خدایا سوز گریه کم نمی شه خدایا
دل ز غم رها نمی شه نمی شه غم ز دل،جدا نمی شه نمی شه
کاشکی غم و دردمون این خونه سردمون
پنجره ای به باغ گل
بهار زیبا میشه،لاله و گل وامیشه
وقتی که خنده روی لب تو پیدا میشه
پنجره ای ز باغ گل رو به دلم وا میشه
تا تو ز ره می رسی چه شور و غوغا میشه
پنجره ای ز باغ و گل رو به دلم وا میشه
به محبتی بده فریبم فریبم فریبم که تو شهر عاشقی، غریبم غریبم غریبم
منم و دلی ز غم پریشون پریشون پریشون بیا که یه روز میشی پشیمون پشیمون پشیمون
دلم به سینه ز غمت نغمه بپا می کنه
نی شکسته هوس ساز و نوا می کنه
نوای بلبل چمنو غرق صفا می کنه
صدای پایت دلم و نغمه سرا می کنه
بهار زیبا میشه،لاله و گل وامیشه وقتی که خنده روی لب تو پیدا میشه
پنجره ای ز باغ گل رو به دلم وا میشه
دلشکنی گناهه
بیا که چشمم روز و شب،به راهه روزم مثل دو چشم تو سیاهه
این دل که بی پناهه مجنون یک نگاهه
چشم و دلم ز عشقت اسیر اشک و آهه
نشکنی این دل مرا دلشکنی گناهه
بی تودو چشم من به ره مونده خدا گواهه
دل از غم عشقت پریشون شده از غم دل آواره مجنون شده
از بس بلا دیده دل بینوا از عشق و دلداری پشیمون شده
نشکنی این دل مرا دلشکنی گناهه
بی تو دو چشم من به ره مونده خدا گواهه
بهار اومد عمر زمستون سر اومد توی چمن گلهای خندون در اومد
باز چشم من به راهه باز دل در اشتباهه
بگو چه بگویم
جدا ز تو ای رفته از بر من نمانده دگر جان به پیکر من
شگفته گل و من جدا ز توام کجا شود این قصه باور من
جدا ز تو ای رفته از بر من...
غمت ز وجودم نرفته برون دانم اینکه کنون
بی خبر ز من و روزگار منی
بود چه نیازی به باغ گلم ای امید دلم
آن زمان که چو گل در کنار منی
جدا ز تو ای رفته از بر من...
جواب دلم را بگو چه بگویم
اگر ز تو پرسد،به او چه بگویم
بگو چه بگویم به او چه بگویم
طلیعه بهار
آرد صبا از بر تو عطر گل از بستر تو زان مرمرین پیکر تو
نرگس شود خیره بر آن چشمان افسونگر تو
بنفشه شرمنده شود زان عطر جان پرور تو
آرد صبا خرمن گل ریزد ز پا تا سر تو
تو امیدی که من گریز از تو دمی نتوانم
نتوانم که جان به پیش قدمت نفشانم
جلوه گر چو گهری همچو نور سحری قبله گاه هنری
تو بخت پیروز منی بهار و نوروز منی
نمی روی از دل من که مایه سوز منی
خوش فارغ از من در خواب نازی رویت چه جلوه ها کند
بگشا دو چشمت تا جام باده میخانه را رها کند
امید من قرار من ای عشق پایدار من
باشد روی نکوی تو طلیعه بهار من
شکایت دل
به کنارم مانده نمانده گرد ملال از رخ نفشانده
ای امید دل کجا رفتی
به سرای من نرسیده گریه شوقم دیده ندیده
از کنار من چرا رفتی
بنشسته سر به گریبان که شنیدم آمده مهمان
چو بدیدم روی تو زیبا بی خبر از جا بپریدم
که به خاک قدم تو سر بیفشانم
بروی چون از برم ای جان سر به گریبان بنشینم
که نبینم ز تن من چون رود جانم
***
رفته ای و از در بوی عبیر آید
بوی تو چون پیکی سوی اسیر آید
چو آمدی غم ز در خانه برون شد
چو آمدی عشق تو در سینه فزون شد
چو رفتی از در،به سرم خانه نگون شد
جانانه من خندد به دل دیوانه من
چون رود از خانه من
محفل مستی
کو آن محفل مستی کو آن باده پرستی
همچون خم بشکسته افتاده ز جوشم من
کو آن سوز دل من کو آن پرتو روشن
در گوشه تنهایی چون شمع خموشم من
کو آن دلبر فتنه گرم کو آن سینه پر شررم
کو آن مستی و بی خبری کو آن دیده پر گهرم
***
چون یاد آرم ز عتاب جانان،دل من لرزد
چون آن بحرم که به یاد توفان دل من لرزد
کو آن شب و بیداری ها کو آن می و می خواری ها
کو شب بی سحرم
کو اشک سحر گاه من کو آن غم جانکاه من
کو دل پر شررم
دام ره بلا
هر جا که آشنایی دیدم دام ره بلایی دیدم
دل چو به او بستم
ای دل ز جمع یاران دیدی آخر چه بی صفایی دیدم
از همه بگسستم
گوهر دل ای دیوانه مده به هر بیگانه
شمع محبت ای غافل منه بر هر کاشانه
دلشکن ما،ساغر دل را در ره بلا شکسته
ساغر رنگین جام جهان بین تا شود رها شکسته
دل مده براین گرداب و بحر بیکرانه
دل به کس مده گر می خواهی عمر جاودانه
ز صفا نبود تا اثری دل خود چه دهی بر دگری
به خدا به خدا در ره ما این مهر و وفا
شد دام بلا
دگر وفا به دوران پیدا نشود
وفا به قیمت جان پیدا نشود
هر جا که آشنایی دیدم دام ره بلایی دیدم
دل چو به او بستم
ای دل ز جمع یاران دیدی آخر چه بی صفایی دیدم
از همه بگسستم
بی خبر ماندی
آنکه دلم را برده خدایا زندگیم را کرده تبه کو
هم نفسم کوآنکه نگاهش روز من از غم کرده سیه کو
بی خبر ماندی ز حالم زانچه آمد بر سر من
عاقبت طوفان عشقت می برد خاکستر من
شعله عشق تو از بس در دلم بالا گرفته
سینه مالامال آتش،غم وجودم را گرفته
هر زمان آید به یادم دیده مست تو
گریم از بخت بد خود نالم از دست تو
رخت سحر نودمیده من
فروغ رخت نور دیده من
برخیز و بیا ای امید دلم شام من سپری کن
توئی که به دل نقش غم زده ای
چو غنچه گره بر دلم زده ای
بر خسته دلان چون نسیم سحر،یک نفس گذری کن
هر کجا گذری
زیر پا نظری کن
ای خدا چه کنم
چه کنم ای خدا چه کنم،آن که رفته و دل داده بر دگری
یکبار دگر با جلوه گری یادم بنماید
چه شود ای خدا چه شود،آنکه همره خود برده جان مرا
یکبار دگر با مهر و وفا یادم بنماید
از آن زمان که چشم او میم دهد سبو سبو
داغ دگر به دل نهاده ام من
کنار هر شقایقی به یاد چشم مست او
گریه کنان ز پا فتاده ام من
دلم که بر دو زلف یارم بسته
ز هر طرف ره فرارم بسته
به یاد تار موی او،ساز دلم چه دلنشین زند ترانه
به شعله محبتی کز دل من می کشد زبانه
که عشق پاک من نخواهد بجز هلاک من نخواهد
ازآن زمان که چشم او میم دهد سبو سبو
داغ دگر به دل نهاده ام من
کنار هر شقایقی به یاد چشم مست او
گریه کنان ز پا فتاده ام من
خونه خرابت می کنه عاشقی
ای دل دیوونه نگفتم که عشق از همه جا بی خبرت می کنه
گفته بودم،طفلک بی دست و پا عشق و جنون در بدرت می کنه
گفته بودم وقتی که عاشق بشی
آتش غم شعله ورت می کنه
نگفتم ای بی خبر از درد و غم خونه خرابت می کنه عاشقی
نگفتم ای چشمای گریون به تو نقش بر آبت می کنه عاشقی
من که گفتم تو ز غم خراب و ویرونه میشی
من که گفتم به خدا ز غصه دیوونه میشی
چشات میشه یه چشمه خون خونت میشه خراب و ویرون
به گریه پایان کار،گفتم گفتم گفتم حدیث شبهای تار،گفتم گفتم گفتم
وفا ندیدی و باز رفتی رفتی رفتی بلا کشیدی و باز رفتی رفتی رفتی
***
ای دل دیوونه نگفتم که عشق از همه جا بی خبرت می کنه
گفته بودم،طفلک بی دست و پا عشق و جنون دربدرت می کنه
باد پاییزی
تو ای باد پاییزی چه هنگامه انگیزی
به برق بلا چون درآمیزی زمین و زمان را به هم ریزی
محنت انگیزی باد پاییزی
به باغ و گل و گلشن بتازی و بگریزی
در آتش قهرش بسوزانی به شاخه هر گل در آمیزی
محنت انگیزی باد پاییزی
چه تازه نهالان را،به خاک ره افکندی به چنگ بلا دادی
چه لطف و صفایی را، چه برگ و نوایی را به باد فنا دادی
ستم خیزی باد پاییزی
ندیدی نهال جوان چگونه جوانه زده چه برگ و بری داده
نوای شکر دهنان دوباره به باغ و چمن چه شور و شری داده
ستم خیزی باد پاییزی
محنت انگیزی باد پاییزی
التماس
شبی نشد که فانوس دیده را چراغ رنگ پریده را
دل به آتش کشیده را سپیده نودمیده را
به راه او تا سحر نگیرم
فغان ز یار حق ناشناس من که برده هوش و حواس من
نمی رسد تا به گوش او فغان من ، التماس من
چگونه از درد و غم نمیرم
دلی که با محبت آشنا نشده خبر ز شام انتظار ما نشده
ز دام عشق او رها شود دل من؟ هر آنچه کرده ام خدا خدا،نشده
دگر نسیم سحری از او نیاید خبری اگر که دیدی سر راهش
بگو چه دیر آمده ای که دیده غمزده ای به راه تو مرده نگاهش
بگو نیاید که دگر ز من نمی بیند اثر
بگو که دیوانه تو نخفته شب تا به سحر
اگر که دیدی سر راهش
بگو چه دیر آمده ای که دیده غمزده ای
به راه تو مرده نگاهش
رامشگر
به هر کجا انجمنی بپا شود ای پری
میان آن حلقه تو چون نگین انگشتری
چو نی کنم ناله و چون سبو خورم خون دل
تو چون به رامشگری از کنار من بگذری
نی، بیفتد ز نفس فغان کند مرغ عشق
تو چون شوی جلوه گر
می کند ای مه نو قیامت قامت تو
چه محشری تا سحر
ای بلورین پیکر ای سراپا آتش
شعله رقصان توئی
ای بنفشه گیسو ای صنوبر اندام
چشمه جوشان توئی
از صفای تو گل خندان همه یاران گشته غزلخوان
رفتی از برم چو گیاهی بنشسته سر به گریبان
به هر کجا انجمنی بپا شود ای پری
میان آن حلقه تو چون نگین انگشتری
چو نی کنم ناله و چون سبو خورم خون دل
تو چون به رامشگری از کنار من بگذری